بت شکن

شنیدم من زمانی مردی از نور                  به میدان آمدش بی هیچ دستور

تمام کفر و جور از جا پریدند                      تقلا بحر حفظ جان خزیدند

به روزی که همه دل خسته بودند               به روزی که همه بنشسته بودند

ندا آمد ز پیر از اوج ایمان                          نترسید اندر این دنیا به یک آن

به سربازان اصلی کن نظاره                     که گریه او کند در گاهواره

توانا بود آن مرد خدایی                            توانا شد به اذن لایزالی 

برون کرد آن خبیث خیره سر را                  منور کرد دلها را به هر جا

به یک جوش و خروش و جان فشانی          برون شد فتنه در لانه نشانی

در آن ایام روح انگیز و شادی                     بنی صدر آمد از سوز و عنادی

چو خواهی در زمین ورزیده گردی              شروع شد جنگ تحمیلی به سردی

بیا و بین بنی صدر از حقارت                     فراری شد، لباسش اوج خفت

درون جبهه ها غوغا به پا بود                    خدا آنجا شفیع بچه ها بود

جوانان دسته دسته پر کشیدند                  شنیدم مادر سادات دیدند

دوباره سنگر عشاق پر شد                       دوباره چشم پیر از گریه پر شد

بگفتا بین تو اکنون در توانم                        نباشد جز دعا بر هر جوانم

جوانان عاشق و گریه به فریاد                    جوانان را خدا بر دل جلا داد

شنیدم من کسانی خسته بودند                به این دنیا همه دل بسته بودند

نوشتند نامه بر پیر هدایت                         خوراندند جام زهر در اوج رخوت

                                                 شاید ادامه داشته باشد(ققنوس)

_____________________________

پ.ن: مثل بیشتر اشعارم کلی ایراد دارهلبخند

/ 14 نظر / 39 بازدید
نمایش نظرات قبلی
اعظم

سلام بر ققــــــــــــــــــــــــــــــنوس قبل از همه چیز ممنونم که به خونه ی اینترنتی من (البته به قول خودت) اومدی.خیلی خوش اومدی . گفته بودی که از این لحن ادبی خوشت میاد.چون خوشت میاد منم یه شعر دیگه از همین شاعر (حمید مصدق )واست می نویسم : بعد از تو در شبان تیره و تار من دیگر چگونه ماه آوازهای طرح جاری نورش را تکرار می کند بعد از تو من چگونه این آتش نهفته به جان را خاموش میکنم ؟ این سینه سوز درد نهان را بعد از تو من چگونه فراموش میکنم ؟ من با امید مهر تو پیوسته زیستم بعد از تو ؟ این مباد که بعد از تو نیستم بعد از تو آفتاب سیاه است دیگر مرا به خلوت خاص تو راه نیست بعد از تو درآسمان زندگیم مهر و ماه نیست بعد از من آسمان آبی است آبی مثل همیشه آبی. ----------------------------------------------------------------------------- شعرتون جالبه . چقدر خوب گفتین این قسمتش رو که اشاره داره به این گفته ی امام خمینی (ره)که در سال 43 (اگه اشتباه نکنم)گفته :که سربازان من اکنون در گهواره اند . ___________ در مورد مطلب 5 بهمنتون هم باید بگم نمی خواستین انر ژی منفی بدین

اعظم

سلام نظرم ناقص اومده کاملش میکنم (ما تو بلاگفا از این مشکلا نداشتیم): ...نمی خواستین انرژی منفی بدین ولی دادین .[ناراحت] --------------------------------------- مطالب وب من جز چند تا مطلب آخرش به درد دنیای خودمم نمی خوره دیگه چه برسه به دنیا وآخرت دیگرون . ولی اگه دوست داشتین،به من سر بزنین خوشحال میشم.[گل][گل][گل]

راحيل

سلام دوست عزيز ممنون از لطفي كه به من و وبلاگم دارين. شعر زيبايي بود و دلم مي خواد كه ادامه اش رو زودتر بخونم....به نظرم يه جور شاهنامه است...منظورم اينه كه مل شاهناه كه داستاني بلند رو به شعر گفته..منتها اسم اين رو بايد گذاشت انقلاب نامه...يا جمهوري نامه...

مسیر عشق

سلام من چند روزی نیستم شرمنده اگه نتونستم بهت سر بزنم وجواب بدهم الان هم فغقط اومدم یه نیم ساعت جواب بدم برم حتی نتونستم بخونم مطلبت را یه 4روزی نیستم شرمنده منو ببخش الان مسافرتم

آزاده

غروب امروز 20/11/88 غروب دوستانه ها بود... روز وصل دوستداران یاد باد / یاد باد آن روزگاران یاد باد کامم از تلخی غم زهر گشت / بانگ نوش شاد خواران یاد باد (حافظ) [گل]خدافظ

نغمه

دل من دير زمانی است كه می پندارد : « دوستی » نيز گلی است ؛ مثل نيلوفر و ناز ، ساقه ترد ظريفی دارد . بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد جان اين ساقه نازك را - دانسته- بيازارد ! در زمينی كه ضمير من و توست ، از نخستين ديدار ، هر سخن ، هر رفتار ، دانه هايی است كه می افشانيم . برگ و باری است كه می رويانيم آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است گر بدانگونه كه بايست به بار آيد ، زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد . آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ، كه تمنای وجودت همه او باشد و بس . بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس . زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست . در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ، عطر جان‌پرور عشق گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز دانه ها را بايد از نو كاشت . آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان خرج می بايد كرد . رنج می بايد برد . دوست می بايد داشت ! با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند دست يكديگر

aida

salam vebe jalebi darin khoshhal misham behem sart bezanid montazeram bye ta bad [گل][گل]